..جونم براتون بگه كه "ني ني" آخر ماندگار، اين روزها رفته سفر.. يا به قول خودمان "پريده" و من چشم به راه تا برگرده.. خودش گفت شايد كارش درست شه و واسه هميشه به سرزمين سبز " اسكيپي ها" بره.. آرزو ميكنم اگر رفت بتونه غم اين دل كندن از خاك رو هم طاقت بياره.. افلاطون ميگه : "دو چيز جايگزين نداره مهر مادر ، عشق وطن"

      بچه كه بودم هر وقت هواپيمائي رو ميدیدم در جهت حركتش ميدويدم و در حالي كه داد ميزدم دستم رو جلو دهان ميبردم و صداي "هوو هوو " را تكرار ميكردم به خيال اينكه آن بالائي ها بشنوند و ببينند..( چه خيال كودكانه اي ) و حالا هم كه بزرگ شده ام، همان نگاه را از بالا به پائين دارم اما بي صدا و بي حركت تا شايد نگاه و صداي كودكانه اي -از جنس خودم- ببينم ( چه خيال ساده اي)..

 و من چه كودكانه هنوز هم در پيچش اين روي ابرها ، تصوير همبازيهاي بچگي ام را، در تخيل ميبينم..

.

.

توئي كه از خستگي خودت گفتي برايم.. از 12سال غريبي گفتي..

از آن همه تلاشت براي دوباره جاري شدن..

از زخمهاي "دوستي" گفتي و اينكه چه دردناك تر، بوده اند از زخمهاي "پوستي"..!

تو از آغاز نگفتي كه چه ها بوده به دل.. ؟؟

نگران بودي تو.. نگران دوستي.. دل به شك در ره يك "دل بستن"..

و چه سخت بود برايم كه بگويم " اي دوست..

گاه اگر اين دل من، در پي پاسخ يك پرسش تو.. اشك بغضش تمناي سكوتش ميكرد..

غار تنهايي من مرهم اين دل "بيمار" من است..

من هنوزم هستم.. که به گه گاه دلم ميلرزد .. و دلم ميگريد..

واي از آن روزي كه نشود اشك ببارم در ذوق..  نشوداشك ببارم در شوق..

اشك ببارم در مهر.. "

نغمه رفتن از اين جا به لبت جاري بود و من اما در دل، زمزمه ها كردم

كه اگر رفتن تو تقدير است..

پر پرواز بلندي باشي تا دگر باره تو در اوج "بلندي" باشي..

من نگاهم به تو بود در سرازيري شهر... و تو پيچيده در آن "مخمل سرد"

به كجا نقب زدي خاطرهايت را..؟؟؟

امشبِ ما بازم، مثل هر بودنمان، ره به يك نقطه تكراري برد..

 آنچنان كه "ته ديدار" من و تو گره خورد به يك بازدم رويائي ...

به فرو خوردن يك "آه سرد " كه تو يادش كردي و تو پيوند زدي...

ماندگار "ماندگار" است امشب..