.

   ..روزي كه تصميم به تولد اين وب داشتم _زمان فارغ شدن..! _ براي اسمش ، خودسرانه "ياد" كس ديگري را هم چسبونديم به آخرش.. و از قضا در بخش تنظيمات بلاگفا جناب "عليرضا شيرازي" كاري كرده اند كه نتوان اسم را تقيير داد..!  و اين شد كه هنوز هم پسوندمان مانده و هست.. و همان موقع ها نيت كردم هر از گاهي از او هم بنويسم و حالا اين پست به ياد "ني ني" ..

.

امشب هم دربرنامه گذران ساعتهاي "شخصي" خودم ، پرسه در دنياي مجازي را گذاشته ام.. و باز هم مثل هميشه وبلاگ دوستي را باز كرده ام كه نواي موسيقي دلنوازي دارد.. (و نميدانم چرا هيچ وقت نتوانستم برايش بنويسم كه چقدر به اين موسيقي جادوئي او معتاد شده ام... !؟؟)

سلام.، نقاش لحظه هاي شبانه من ، موسيقي!     غريبه دنياي "دين داري نوين..! "                            بگذار تا امشب از تو بنويسم..

     يادت هست آن سالهاي نوجواني من...؟ سالهاي كه در كوران جنگ و انقلاب تو را به محبس برده بودند و جايت را مارشهاي نظامي و سرودهاي ريتميك انقلابي گرفته بود و زماني كه آتش جنگ كم رنگ تر شد و فراغتي حاصل آمد براي شروعي دوباره..زندگي آرام.  اما خبرهاي بدي از راه رسيد.! تو محكوم شده در دادگاه "دين فروشان" شدي / كساني كه نانشان در اشكهاي مردم ماتم زده بود،  تو را كه رقيبشان ميپنداشتند، روزي حكم به فسادت دادن و روزي نوازندگانت را به باد كتك گرفتند.. تو را به جرم ابتذال از نگاه ها دور داشتند..(شاهدابتذال هم داشتند..آدمهاي حكومت قبلي، بازندگان"جنگ انقلاب".! )

    اما مگر تو نياز نبودي براي ذهنهاي خسته ما .. ذهنهاي برگشته از جنگ.. افكار زخم خورده انقلاب..؟؟ و باز يادت هست روزهائي كه ميخواستند به مدد ياري تو" اتحاد ملي" را به باورهاي ساده مردمانمان رسوخ دهند..   اما همان جا هم در شبكه هاي تصويري به شدت "حكومت زده" خودمان هم  "كامل" نبودي و تنها در تصاويري "تيره و تار" گوشه هائي از تو پيدا بود..

   موسيقي با مرام من.. ، نميدانم يادت هست آن روزهائي كه من تازه داشتم به شنيدنت در سالنهاي كوچك و بزرگ ذوق ميكردم.. يا آن شب كه در فضاي باز پارك ملت نشسته بودم و "سراج" نامي نفسش را "هم باد" تو كرده بود و در گوشم "روح نوازي" ميكردي..؟ آنشب تو ميهمان ما بودي و من چه شرمسار شدم كه عده اي "همشهري..!؟ " رقص زيباي نت هاي تو را بر هم زدند و "سراج" ها رفتند و رفتند... و تا هنوز هم در شهر من "مشهد" تو نيامده اي..!

      "نماي موسيقي" را از ميان جمع بردند و من غصه دار شدم كه چگونه ببينمت !!؟

 گفتي: غريبگي نكن، تو بيا..!     گفتمت: آخر چگونه؟  با كدام ذوق و هنر..؟ و تو آنقدر گرم بودي و مهربان، كه دستان خشكم را گرفتي و به دنياي خودت كشاندي.. يادم نميرود اولين بار را.. كه فقط خدا ميداند با چه ترس و لرزشي دستانم را براي به صدا در آوردنت بر روي سيمهاي "دو تار" كشيدم.. ارام و كم صدا.. و تو با نواي "استاد" گفتي: بزن تندتر بيشتر محكمتر و من انقدر مست شدم كه تمام خون بدنم در گوشها و دستهايم جاري شد.. كم كم با فرزندانت آشنا شدم.. "دو - ر - مي - فا - سل - لا - سي " هم خواب من شدند و تو به اطاقم آمدي.. ايستاده بر روي ديوار... درست جائي كه هر صبح و شب ، اولين و آخرين نگاهم به تو بود..

. اما هنوز هم تو غريبي.. و من اما قريب به تو شده ام./

.

     براي نوشتن و انديشيدن، نيازي نيست وقت زيادي بگذاريم و مثلا" به مغز خود فشار..! بياوريم كه چه و چه..! كافيست كه بخواهيم ببينيم و بخواهيم كه بانديشيم..

   و امشب هم در فراغتي كه دارم از پرسه هاي روزمرگي شهري ، برميگردم تا در ذهن خسته خودم مرورگر ديده ها و شنيده هاي "روزانه " باشم. و آنچه كه خواهيد خواند، پر رنگ ترين ديده امروزي من بود...: نزديكهاي ظهر در مسير هميشگي خودم براي رسيدن به محل ضبط برنامه، مي گذرم از مغازه اي كه سرشار است از آوازهاي خوش پرندگاني در قفس..! و بيرون مغازه قفسهاي همگاني ، مملّو از مرغها و خروسها.. و آدمهائي كه گه گاه به شكرانه خريد "ماشين نو" و يا نذري كه لابد دارند، توقفي ميكنند كوتاه  و ذكر دعائي و انتخاب يك قرباني.. مرد مغازه دار -سلاخ پير- كه خدمات "رايگان در محل" هم دارد، تنها حق شرعي حيوان را به جا آورده و كمي آب، - آن هم گاهي به زور-، به قرباني ميدهد و نگاهي رو به قبله و حركت چاقوي دسته زردي كه خط پايان حيات را ميكشد... البته شايد اين جزئي از چرخه زندگي باشد _ زنجيره غذائي حيات.! _ اما مسئله اين است كه چرا اينجا..!!؟؟ در ملاٍَََ عام..!! خونهاي خشكيده شده بر روي جدول كنار خيابان تاريخچه موقتي اين كشتار هر روزه خياباني است..( شايد بتوان از روي اثر خونهاي ماليده شده به پلاكهاي "ماشين نو" و ازمايش DNA فهميد كه مقتول بالغ بوده يا نابالغ..!!)

     بچه تر..!؟ كه بودم شبي به پيشواز بزرگي از فاميل رفته بوديم ، برگشته از حج. و آنجا براي اولين بار آنهم از فاصله نزديك ، ذبح ترحم برانگيز گوسفندي را ديدم ، كه هنوز هم صداي "خرُ خرُ " آخرين نفسهاي حيوان در گوش كودكي من صدا ميكند. و اگر چه حاجي عزيز دوربيني آورده بود برايم به سوغات - دوربيني كه فقط اسلايد مكه و مدينه نشانم ميداد.!!- اما افسوس كه هر بار ديدن آن سوغات، برابر بود با يادآوري بخار برخاسته از خون ، در آن دل سرد و سياه شب.

      و حالا چيزي به "محرّم" نمانده و باز در اين ذهن پريش و خسته ام تصّور ميكنم صحنه هائي را كه در محرم سه سال پيش بيننده آن بودم. (اميدوارم كه امسال تكرار نشود) در شهرستان نيشابور بوديم و مشغول به تهيه گزارشي از مراسم عاشورا حسيني. گفتنند كه در شب عاشورا مراسم "قرباني" داريم. و ما رفتيم براي ضبط... خلاصه آنچه كه ديديم ، اين بود: .. هيات هاي زنجير زن و سينه زن از چهار گوشه شهر به سمت مركز شهر حركت ميكردند/ صداهاي نوحه و ناله مردم تماشاگر كنار خيابان دل هر مسلماني را به لرزه ميانداخت/ در طول خيابان اصلي شهر كه قبلا" تمامي خودرو هاي آن را خارج كرده بودند ايستگاههاي به فاصله 100 الي 150 متري با داربست ايجاد شده بود/چند وانت و چرثقيل با آدمهائي كه لباسهائي شبيه ماهيگيران داشتند با چكمه هاي بلند و ايستاده بر پشت آنها/ چند ماشين آتش نشاني در ابتدا و انتهاي خيابان ايستاده اند/خيابان مختص حركت هياتها است و مردم سياه پوش ايستاده در پياده رو ها/ پشت هر ايستگاه داربستي، عده اي منتظر با گوسفنداني در دست گرفته/ صف گوسفندان هر ايستگاه به 40-50 راس ميرسد/ بزرگترين هيات "هيات ابوالفضليها" وارد خيابان اصلي ميشود/ اولين وانت به همراه "مردانش" حركت ميكند/ در ايستگاه اول، " كار" شروع ميشود..!/ دو نفر مرد بادگير پوشيده و چكمه بلند، يكي يكي گوسفندان را از دست صاحبان نذر گرفته ، و هنوز حيوان بر زمين رسيده يا نرسيده سرش را جدا كرده _سر را به صاحب نذر_ و تن را به بالاي وانت پرتاب ميكنند/ چند دقيقه نگذشته كه اولين وانت پر شده و ميرود/ گروه ما اما، هنوز گيج و سر در گم براي به تصوير كشيدن اين صحنه هاست / نيم ساعت بعد، وانت ها و چرثقيل ها، انباشته از لاشه ها در حالي كه تمامي چرخهايشان پر از خون است و از چهار گوشه ماشينها خون ميچكد/ ماشينهاي آتش نشاني به سختي خونهاي جاري شده بر سطح خيابان را ميشويند و خون آبه ها را به جويها ميرانند / مردماني كه هر يك "سر گوسفندي" را در دست دارند و بدنبال گرفتن "رسيد نذر" خود از مسئولي هستند/هياتها همچنان با سوز و گداز ميخوانند و نوحه سرائي ميكنند/شلوار همكار تصوير بردارمان پر از لكه هاي خون شده/جوانكي فعال كه دائم در حال مرتب كردن صفوف هيات ها است، ما را به جائي كه قرار است "بچه شتري" قرباني كنند فرا ميخواند/.............. /.........../بچه هاي را ميبينم كه از ديدن اين همه خون و لاشه هاي كه هنوز در پشت وانت ها در حال جان دادن هستند، هراسان شده اند/ ساعتي از نيمه شب گذشته و هر هيات چندين بار فاصله ابتدا و انتهاي خيابان را رفته و برگشته/همه شركت كنندگان مراسم در حال ترك خيابان هستنند/ مسئول مراسم ما را به صرف "حليم نذري" براي نهار فردا دعوت ميكند- نهاري كه همه شهر به آن دعوت هستنند..-/ظهر عاشورا ، ما "حليمي" را كه از حضور پرجوش و قهرمانانه گوسفندان ديشب بود، خورديم..! /.............../..............

 (راستي فردا هر كس برگه "رسيد نذر"  گوسفندش را بيآورد ميتواند "سطلي بزرگ..!" حليم هم ببرد...)

.